Niet ver van de randstad ligt de Biesbosch, een rustige plek om bootjes te varen en te kanoën. Bovendien zijn hier nog een aantal overgebleven paalcampings van Staatsbosbeheer, nu in beheer van Jachthaven Oversteeg. Uniek in Nederland: een plek waar je vrij mag kamperen én waar je alleen kan aanmeren met een bootje. Lees hier mijn ervaring van een de kanotocht en vrij kamperen gewoon in Nederland!

De zon schijnt. Het is al even volop lente in Nederland en dat betekent kampeerkriebels bij mij. Met het nieuws en stress, dat ik een nieuwe heupoperatie nodig heb, voordat ik normaal kan lopen, besluit ik een mini-vakantie te boeken. Even er tussenuit, de hele dag in de natuur zijn en lekker buiten slapen. Zonder te lopen weliswaar.

Vrijdagmiddag 2 mei vertrek ik met enige vertraging van huis. Het zonnetje schijnt volop. Heerlijk trap ik op een OV-fiets vanaf Dordrecht station naar de kanoverhuur. Al is mijn bagage wat provisorisch achterop gebonden. Via mailcontact was mij aangeraden om de bagage in kleine pakketjes te verpakken en zo op de kano te verbinden. De jongen bij de boten schud zijn hoofd:  “nee joh, daar zijn die elastieken niet stevig genoeg voor. Schuif het gewoon in de boot”. Zo schoof ik mijn ikeatas met losse pakketjes in het geheel in de boot. Met een papieren kaart vertrek ik op het water.

Ik sla meteen rechtsaf op het grote water een kleine zijstroom in, specifiek voor kano’s. Hier moet je een aantal bruggetjes onderdoor, wat echt als limbodansen in het water voelt. Rustig eronderdoor en achterover leunen. Ik zie alleen nog maar kanovaarders in de tegenovergestelde richting, die zo de boot gaan inleveren. De kanowateren zijn afgezet met grote stalen palen om te voorkomen dat andere boten erdoorheen varen.

De tweede zijstroom is erg ondiep, en als ik afgeleid ben door een eend met kleintjes langs de kant, kom ik vast te zitten. Met mijn handen in het water duw ik mijzelf meerdere malen van de ondergrond. Gelukkig is er niemand, die dit ziet.

Terug op het grote water, maak ik de oversteek naar het eiland aan de overkant naar paalcamping Paardenkop. Hier vaar ik om een stenen afzetting heen en zie ik al een tent en een hangmat. Ik stap in de modder en trek de boot op de kant. Ik zeg even gedag tegen het aanwezige stel en verken de omgeving. Er zijn een paar kleine grasveldjes en een vuurton. Ik zet mijn tent op en geniet van mijn gevriesdroogde maaltijd. De zonsondergang bekijk ik vanaf het grasveldje verderop.

Zaterdag begint de dag fris in de schaduw. Mijn kano is nat van binnen. Ik had hem ‘s avonds ook beter even kunnen omdraaien. Jammer genoeg had ik geen handdoek of ander doekje mee om de kano droog te maken.

Ik vaar richting het eiland Rietplaat. Het was aangeraden voor een lunchstop. Ik zie her en der motorboten met anker in het water en ook de steiger bij rietplaat ligt vol. Ik was duidelijk niet de enige die in de Biesbosch had overnacht. Het is pas kwart over 11 en ik besluit hier niet te stoppen voor lunch. Ik kano richting het kanogebied en ervaar de volledige rust om alleen te zijn. Onwaarschijnlijk zo dichtbij de randstad. Een heerlijke stilte vol gesjierp van vogels. Het zonnetje schijnt heerlijk en ik baan mij een weg door het riet. Het laatste stukje naar de paalcamping ´t Bevert gaat weer over een normale vaarroute. Het is pas kwart voor 2 als ik aanmeer. Tijd voor een picknick in het zonnetje.

Ik heb nog te veel energie over, dus ga nog even een rondje kanoën. Al is het wat frisjes en niet meer zo boeiend gebied, ik zal toch weer terug moeten. Ik zet mijn tentje op midden in de zon. Er sluiten twee jongens even later aan. Ik had nog even de hoop op gezellige kampvuurgesprekken. Maar het is een vreemd duo. De ene commandeert en corrigeert de hele tijd de ander. Het voelt meer als een sociologische observatie tijdens mijn avondeten. Ik zou niet zo een vriend willen hebben dan wel zijn. Ik duik mijn bedje in. Hier is het overigens wel duidelijk dat we gewoon in de bewoonde wereld zijn, want verderop horen we de weg.

Zondagochtend tikt de regen op mijn tent, waarna ik rustig eruit kruip en mij gereed maak. Mijn tent heeft het deze dagen zwaar en vraag mij af of ik hem niet opnieuw moet impregneren ofzo. De twee jongens pakken ook de tent in, of beter gezegd Michael bekritiseert en commandeert weer hoe Matthieu de tent inpakt, ach jongens toch.

Het is een wisselvallige dag, maar zeker is de noorderwind en mijn spierpijn van afgelopen dagen. Geen goede combinatie. Ik kano vandaag 3 uur over de vaarwegen, met het laatste stukje fikse wind tegen. Geen tijd om te snacken, want dan drijf ik weer de tegenovergestelde richting. En dat is toch zonde van de energie. Voldaan lever ik de kano in en bestel ik een tosti in het cafétje.

Prima micro-avontuur op een uurtje OVreizen van Rotterdam. Aanrader voor rust en natuur.